Informacje podstawowe

Ustawa Prawo Własności Przemysłowej (Pwp) z dnia 30.06.2000 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 z póĽn. zm.) definiuje wynalazek jako:
Nowe rozwiązanie techniczne i nadające się do stosowania

Wynalazek, który ma podlegać ochronie musi być nowy, tzn. nie może być częścią stanu techniki (art. 25 ust. 1), który istniał przed zgłoszeniem tego wynalazku do ochrony. Innymi słowy nie może to być rozwiązanie znane bądĽ ujawnione niezależnie, czy ujawnienie nastąpiło przez samego twórcę bądĽ zgłaszającego. Dlatego tak ważne jest, aby przed zgłoszeniem wynalazku do ochrony przeprowadzić gruntowne badania w stanie techniki oraz nie podawać go do publicznej wiadomości.

Wynalazek odznacza się poziomem wynalazczym (tzw. nieoczywistość), jeżeli dla znawcy (fachowca o przeciętnej wiedzy z danej dziedziny) nie wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki. Wynalazek musi stanowić pewne zaskoczenie dla znawców przedmiotu.

Nadaje się do stosowania taki wynalazek, który umożliwia uzyskanie określonego wytworu lub wskazuje sposób, który może być zastosowany w rozumieniu technicznym w jakiejkolwiek działalności przemysłowej.
Jest to więc potencjalna gotowość wynalazku do realizacji, jego urzeczywistnienia w sposób powtarzalny i z jednakowym efektem.

Nie uznaje się za wynalazki w szczególności (art. 28)

• odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych
• wytworów o charakterze jedynie estetycznym
• planów, zasad i metod dotyczących działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gier
• wytworów, których niemożliwość wykorzystania może być wykazana w świetle powszechnie przyjętych i uznanych zasad nauki
• programów dla maszyn cyfrowych
• przedstawienia informacji.